هنوز نگاهم در چارجوب این در، جا مانده و رفتنت را باور نمی کند. گوشه گوشه این خانه، برایت بی قرار است. همه پس کوچه های این شهر را پی بویت گشته ام. از همه چراغهای بیدار این شبانه های تاریک خیابان ها، سراغت را گرفته ام و به همه صندلی های پارک های بی حضور، نشانی ات را داده ام که خبرم کنند هرگاه تن خسته ات را، بر آنها روا کردی. نگاه آدمکهای این شهر، سرزنشم می کنند به این جستجوی بی پایان. نمی دانم برگشتنت را در این خانه خواهم بود یا نه،

اما "... یادت باشد، در را باز گذاشته ام ..."

زمانی که برای اولین بار رییس جمهور کنونی، محمود احمدی نژاد، در مناظره حاضر شد و مقابل میرحسین موسوی به گفتگو نشست، در زمانی کوتاه پس از آغاز، در دام مباحث از پیش تنظیم شده موسوی گرفتار شد و دست و پا زدن وی برای فرار، بواسطه تیزهوشی و کنترل سیاستمدارانه موسوی، بیشتر او را در دام فرو برد و راه رهایی را بر او بست.

اما در آن سو، هواداران مهدی کروبی، خشنود بودند که به قید قرعه پس از مناظره موسوی با احمدی نژاد، فرصت به کروبی می رسد، زیرا آنها می پنداشتند که موسوی با آن مناظره قدرتمندی که به تصویر کشید، پرده از نقاط ضعف و قدرت حریف برداشت و همچون یک بازی فوتبال، فرصتی برای آنالیزورهای جبهه کروبی فراهم کرد تا با تحلیل نود دقیقه ای بازی گذشته حریف، با آمادگی بیشتر و متکی به برنامه ریزی اصولی تری به نبرد با احمدی نژادی برود که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت و پیش بینی می شد که برای اعاده حیثیت از هیچ تلاشی دریغ نکند.

از سویی دیگر، خرد عمومی معتقد بود که پرده های حرمت در مناظره موسوی و احمدی نژاد به طور محسوسی از جانب دو طرف مناظره، نه تنها خدشه دار، بلکه دریده شده است و کار به جایی رسیده است که شخصیت های بزرگ مملکت و در پی آن کل نظام زیر سوال می روند و این فرصت طلایی دیگری بود که کروبی، برای یک مناظره جنجالی و حمله نخستین خود، نیازی به هزینه کردن نداشته باشد. انتظار مناظره این دو، در بین مردم از شور و هیجان بیشتری برخوردار بود و به نظر می رسید کروبی از همان اول راه را بر احمدی نژاد ببندد و فکر نجات از دامی که موسوی برای احمدی نژاد ترتیب داده بود را به رویایی برای وی تبدیل کند.

کروبی آغازگر نبرد بود، بی درنگ تهاجمی آغاز کرد. اما از همان نخستین حرکت، به اشتباه از مهره های خود استفاده کرد. باز مطرح کردن مباحثی که در مناظره پیشین، احمدی نژاد را غافلگیر کرده بود، ترفندهایی سوخته بودند که این بار احمدی نژاد را به زحمت نینداخت و بر عکس، فرصتی را فراهم کرد تا وی پرده از اسراری بردارد تا روحانیت و صداقت کروبی نزد مردم خدشه دار شود و هواداران جبهه تغییر را دچار شک کند و یا دست کم آنها را به چالشی نو در اندازد.

مطرح کردن تصادفی، گذرا و بی برنامه مسایل مختلف و گاه تکراری از جانب کروبی، آخرین فرصت ها را نیز نصیب حریف کرد و احمدی نژاد، در حرکتی حساب شده -بر خلاف مناظره اول- در دقایق پایانی که از آن خود بود به شدت تاخت و حتی با پیشنهاد اختصاص وقت خود به شیخ اصلاحات، سعی در تحقیر حریفی داشت که به نظر می آمد برای فرصتهای از دست رفته افسوس می خورد.

یک دیدگاه متفاوت به مناظره کروبی و احمدی نژاد