"خرابی چون که از حد بگذرد آباد گردد"

این جمله ای بود که یک روز پس از فاجعه ای که برای دوستی، چند سال پیش رخ داد بر قابی روی دیوار اتاقش خوش نشست.

و من نیز از فرط آبادی این روزهای خودم و کشورم، مکرر می خندم.

قرار بود از شاعر و نویسنده ای بگم که رفتن زودهنگامش، یوزپلنگانی رو غرق در ماتم کرد که هنوز هم پس از سالها، یارای دویدنشون نیست. اما خوندن نوشته کوتاه زیر، بُرد هر آنچه که در سر داشتم.

"دوازده سال پیش، ساعت بیست دقیقه به هشت صبح چهارم شهریور هزار و سیصد و هفتاد و شش، با صدای لا اله الا الله بیدار شدم. تازه فهمیدم اون بیماری لعنتی، سرطان ریه پیشرفته بود و برای دلخوشی من بود که شب قبل وقتی دستش را گرفتم و پرسیدم: الان حالت چطوره بابا؟ گفت: بهترم، نگران چیزی نباش.

امروز سالگرد خاموشی بیژن نجدی است"

«یوحنا نجدی»

وصیت «بیژن نجدی»

"نیمی از سنگها، صخره ها، کوهستان را گذاشته ام

با دره هایش، پیاله های شیر

به خاطر پسرم

نیم دگر کوهستان، وقف باران است.

دریایی آبی و آرام را

با فانوس روشن دریایی

می بخشم به همسرم.

شب های دریا را

بی آرام ، بی آبی

با دلشوره های فانوس دریایی

به دوستان دور دوران سربازی که حالا پیر شده اند.

رودخانه که می گذرد زیر پل

مال تو

دختر پوست کشیده من بر استخوان بلور

که آب

پیراهنت شود تمام تابستان.

هر مزرعه و درخت

کشتزار و علف را

به کویر بدهید، ششدانگ

به دانه های شن، زیر آفتاب.

از صدای سه تار من

سبز سبز پاره های موسیقی

که ریخته ام در شیشه های گلاب و گذاشته ام

روی رف

یک سهم به مثنوی مولانا

دو سهم به "نی" بدهید.

و می بخشم به پرندگان

رنگها، کاشی ها، گنبدها

به یوزپلنگانی که با من دویده اند

غار و قندیل های آهک و تنهایی

و بوی باغچه را

به فصل هایی که می آیند

بعد از من ... ."

همیشه از بین مباحث ریاضی، مبحث معادلات، صرف نظر از تعداد مجهولات، واسه من شیرین و جذاب بود. اینکه دو تا معادله رو می بردیم توی یه دستگاه و با اندکی تغییر توی ضرایبشون کاری می کردیم تا به معادلات ساده تر و سپس به مقادیر مجهول برسیم، کاری جالب و مفرح بود. ولی از وقتی که به ناچار درگیر نوع جدیدی از معادلات شدم، نظرم نسبت به مبحث معادلات، همانند سایر مباحث ریاضی رنگ نفرت به خود گرفت. معادلاتی که مجهولات عددی جاشونو به مقادیر انسانی دادن.

توی این معادلات جدید، آدم هایی که حضورشون رو هر روزه اطراف خودم احساس می کنم، به هیات مجهولاتی دراومدن که به نظر می رسه در شرایطی که فی الحال بر من می گذره، غیرقابل حل باشن. رسیدن به جواب های این نوع معادلات خاص، نیاز به تحلیل و رمز گشایی موشکافانه رفتار اونها داره که از حوصله من توی این برهه از زمان، خارجه و به ناچار راهی برگزیدم که اگرچه بی شباهت به پاک کردن صورت مساله نیست، ولی کارساز برای برون رفت از بحرانهای کنونیه; حذف مجهولات انسانی که البته منجر خواهد شد به حذف معادلات. کاری که شاید با غیر قابل برگشت بودن آدمهایی همراه باشه که هدف، فقط حذف موقت اونهاست.