توی این چند روزی که بین این قوم عرب، توی هتل اقامت دارم، به طرز کاملا محسوسی دچار بی حوصلگی و افسردگی شدم. نه جای مناسبی واسه گردش داره، نه مکانی که بتونی که وقتت رو اونجا، حتی با کمترین معیارهای خوشی سپری کنی. یه چند تا کافی شاپ و بار داره که از بس فضای بی روح و مایوس کننده ای دارن، پس از یک بار آزمایش، رغبتی برای رفتن دوباره به اونجا حاصل نمی شه. حتی مراکز خرید، که معمولا می شه زمان زیادی رو در اونجا به بطالت گذروند، در این شهر بسیار کمه و اگر هم هست، قیمتهایی چند برابر مرکز خریدی مثل «مجتمع تندیس» خودمون دارن. حتی لذت هم صحبت شدن با یه همزبون که هیچ، با یه زبان متفاوت هم، بسی خیال واهیه. تنها موهبتی که وجود داره اینترنت رایگان هتله، که می شه ساعت ها در وبلاگ ها و سایت های مختلف، غوطه ور شد. دیشب به فکرم رسید که برنامه «نود» رو از اینترنت ببینم، ولی با خودم تصور می کردم تماشای یه برنامه تلویزیونی فوتبالی که اساسش بر پخش تصاویر فوتبال و تحلیل اونهاست و البته در کنار اون، بازیهای تصویری «عادل فروسی پور» قسمت شیرین کنندشه، با تصویر منقطع دریافتی از اینترنت، نباید لطف و صفایی داشته باشه. اما پس از گذشت فقط لحظاتی از تماشای «نود» به شکل تکه تکه، فهمیدم که سخت در اشتباه بودم و قدرت ماورایی «فردوسی پور» در اجرای برنامه خیلی بیشتر از اینهاست که فقط به تصاویر محدود بشه.